11 Mayıs 2010 Salı

Hergün yeni bir şehit haberi almaktan çok sıkıldım.. Hergün göz yaşı dökmekten, şimdi şehit evinde ne yaşanıyordur diye düşünmekten, şehidin annesinin, kardeşinin, evladının, eşinin yerine koymaktan kendimi...

Hergün canavarca işlenen cinayet haberlerinden çok sıkıldım.. Ölen kişinin yerine koymaktan kendimi, nasıl bir acı çektiğini düşünmekten, o gün farklı birşey yapsaydı belki şimdi yaşıyordu diye düşünmekten; katilin biraz daha insaf sahibi bir insan olarak yetiştirilmiş olsaydı bu durumda olmayacağını düşünmekten...

Hergün ülkem için üzülmekten çok sıkıldım, seviyesiz siyasi kavgalardan, satılmış insanların yazılarını okumaktan, onursuz mücadelelerden, ülkemi karanlığa sokma telaşında olan insanları görmekten...

Hergün yüzü asık insan görmekten sıkıldım; birbirini farketmeyen, birbirine fazla gelen insanlardan.. Artık hiç gülümsemiyoruz birbirimize, telaş içindeyiz, geçim derdindeyiz, bir yerlere yetişme telaşındayız, acılarımız var biliyorum, zorluklarımız var, yetiştirmek zorunda olduğumuz çocuklarımız, bakmak zorunda olduğumuz büyüklerimiz, ödemek zorunda olduğumuz faturalarımız... Bütün bunlar birbirimize olan tahammülümüz azalttı biliyorum, anlıyorum da.. Anlayamadığım aynı toprağın içinde yaşayıp nasıl birbirimiz yokmuş gibi davranabildiğimiz tıpkı aynı evin içinde yaşayıp birbirinden nefret eden iki insan gibi..

Hergün bir sonraki günün daha güzel olması için dilek dilemekten çok sıkıldım, ülkem için, ailem için, arkadaşlarım için, hiç tanımadığım insanlar için..

Yine de seviyorum bu ülkeye ait olan herşeyi, sadece daha fazla duyarlılık bekliyorum, daha insanca davranışlar, empatisi yüksek bir toplum bekliyorum; belki de önce birbirimize gülümsemeyi deneyerek başlamalıyız, ne yaşıyor olursak olalım..

Yarın biraz gülümseyin:)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder